Nga Dardan MITROVICA

Jetojmë në një hapësirë ku kufijtë gjeografikë mes Kosovës dhe Shqipërisë janë bërë pothuajse të padukshëm për kulturën, ekonominë dhe mbi të gjitha, për idetë. Si qytetarë të botës së lirë, njerëzit në të dyja anët e Drinit kanë të drejtën legjitime të rreshtohen politikisht, të kenë bindje dhe t’i shpalosin ato kudo që ndodhen. Megjithatë, sapo këto ide kalojnë kufirin, fillon e shfaqet një teatër i çuditshëm absurdizmi dhe standardsi të dyfishtë.

Skenari është sa real, aq edhe ironik.

M’u përforcuan këto mendime teksa po lexoja një shkrim në gazetën e Nacional: “I arrestuar dy herë në Kosovë, “huligani” i VV-së bën thirrje për revolucion nga protesta në Shqipëri” .

Pra, nga njëra anë, kemi banorin e Kosovës, Veron Hasani, me një njeri të lirë, me bindje të qarta dhe siç ndodh rëndom në demokraci, edhe aktivist i një partie politike, në këtë rast i Lëvizjes Vetvendosje. Mirëpo, kur kur vjen në Shqipëri, nuk do të thotë që t’i lesh bindjet e tua në Prishtinë, sepse nuk i lejojnë në pikën kufitare të Morinës. Si një individ i lirë në një hapësirë të lirë kombëtare, ai flet, diskuton dhe shpalos idetë e tij politike.

Ndërsa në krahun tjetër, na shfaqet një gazetar nga Kosova, pikërisht Batoni. Edhe ky gazetar ka rrugëtimin e tij, edhe pse në kahje të kundërt me qytetarin Veron: në Kosovë gazetari Baton njihet si kundërshtar i ashpër i Lëvizjes Vetvendosje të Albin Kurtit, shkurt, si kundërshtar i aktivistit Veron. Të kuptohemi, në të drejtën e tij profesionale apo qytetare – është me kampin kundërshtar politik. Asgjë të jashtëzakonshme deri këtu; ky është pluralizmi.

Por, pikërisht këtu nis kthesa absurde e historisë.

Gazetari i transferuar në Shqipëri, ashtu si në Prishtinë, edhe në Tiranë vazhdon me betejat e tij: edhe aktivisti Veron që pas ardhjes në Shqipëri, është në anën e kundërt të gazetarit Baton dhe po me zell mbron tezat e tij politike. Mirëpo, si për ironi të fatit dhe të logjikës, në Shqipëri gjithçka mund të ndodhë përtej çdo logjike, gazetari Baton vendos të ndryshojë rregullat e lojës. Ai ngre gishtin e akuzës dhe deklaron se partia politike e Kosovës po “ndërhyn” në Shqipëri, duke e shitur aktivizmin e banorit të thjeshtë si një agjendë të organizuar e dashakeqe.

Këtu lind pyetja që rrëzon të gjithë këtë kështjellë prej letre të propagandës: Pse aktivizmi i një qytetari të thjeshtë na qenka “ndërhyrje” e Lëvizjes Vetvendosje, ndërsa betejat politike që bën gazetari Baton na qenkan “liri e shprehjes”?

Pse aktivisti, edhe pse i Lëvizjes Vetvendosja në Kosovë, por që është një person i lirë, etiketohet menjëherë si “huligan” apo përfaqësues i telekomanduar, ndërsa gazetari, që bën ekzaktësisht të njëjtën gjë por për llogari të kampit tjetër, nuk na qenka përfaqësues i asaj partie në Shqipëri?

Ky është një standard i dyfishtë që ulëret. Nëse një qytetar nuk paska të drejtë të mbështesë idetë e tij përtej kufirit administrativ pa u akuzuar për “huliganizë,”, atëherë me çfarë të drejte morale një gazetar mund të importojë të njëjtën luftë llogoresh politike?

E vërteta është se liria nuk mund të ndahet me thika e as me interesa. Ose jemi të gjithë njerëz të lirë që artikulojmë ide në një hapësirë të përbashkët publike, ose po pranojmë që disa kanë “leje” të bëjnë propagandë, ndërsa të tjerëve u mohohet e drejta për të pasur një zë. Çdo gjë tjetër është thjesht një lojë e lodhshme me hije, ku akuza për “ndërhyrje” përdoret vetëm si maskë për të fshehur humbjen e argumentit në fushën e hapur të ideve.