I dashur Lulzim Basha,

Hiqe tisin e fytyrës së vrerosur për shkak se nuk je më kryetar i PD-së.

Nuk është fundi i botës. 

E kuptoj hallin e asaj vrerosjeje, edhe pse jo dhe aq.

Janë hequr pune qindra demokratë, socialistë, votues e jo votues të tutë, por ia kanë dalë të jetojnë edhe me një rrogë, edhe me një gjysmë rroge; edhe duke emigruar, duke ndërruar zanat në prag të të 60-ve.

Do kesh ca vështirësi se nuk do marrësh më shpërblime për afera partie, emërime, vendime pas kuintash, por mësoj do t’i kesh vënë ca pare mënjanë për ‘ditë të zezë’.

Babai im më këshillonte shpesh:- vër një dhjetëmijëshe mënjanë, se nuk i dihet cili gur të rrëzon.

Ti edhe Makbethin, nuk e lexove kurrë deri në fund, që t’ua dije peshën vuajtjeve. Ishte më e lehtë ‘të shthurje erën’ sesa të të bindnin që t’i të jepje dorëheqjen.

Tani mblidhe mendjen, bli nje bllok të vogël e llogariti mirë shpenzimet mujore.

Do t’ia dalësh, edhe sikur të mos punosh një ditë, pasi ke qenë aq lart.

Është rasti të mësosh të fluturosh më ulët, ose të mësosh të ecësh.

E di çmimin e biletës së urbanit?

E di çmimin e një buke  integrale?

E di çmimin e një tufe presh?

E di çmimin e një vizite në spital?

Kjo nuk është poezi, i dashur.

Sigurisht, ti di çmime të tjera, me shumë zero.

Zhduki ca zero, sepse për aq kohë u ke dhënë kuptim, njëherë dole pas presjes dhjetore e bota përmbyset. Takohemi te tregu i gabit, te pallati me shigjeta. Ku i dihet… kap ndonjë gjë firmato me çmim të lirë, çmim krize.

Lamtumirë, fenomeni Basha.

Lamtumirat helmojnë por jo më shumë nga sa helmojnë të qenurit kot.  Dhe ty, shpesh të mungon ajo që ne menduam se ishe dhe nuk ke qenë kurrë, sesa ikja jote më konkrete.

P.S. une e kam personale, sepse më gënjeve një herë në zyrën tënde, nuk e kapa, më mashtrove herën e dytë, u ndjeva fajtore. Tani jam e çliruar nga ndjenja e fajit. Se nuk është gjithmonë faji i të vrarit, kur ai që vret, fuqizohet. Dhe të mendosh që u mashtrova unë, që çoç kam lexuar ca, po ata qindra demokratë që nuk kishin as luksin e të blerit të një libri?! Sa herë janë gënjyer e mashtruar nga ti?

Ndaj ende nuk e kam prishur atë dhjetëmijëshen që më ka lënë porosi im atë.

Po ti si do t’ia dalësh, aq i mjerë e i varfër sa je!

Lamtumirë, o njeri i vogël.

Ah, e di si tha mamaja ime mbrëmë?

O Mirand’ shiko se është hapur një vend bosh për punë?

Ku moj ‘ma?

Iku Basha. Shko ti.

Mos u pikëllo se ka plot njerëz për së mbari që të drejtojnë PD-në. ( sigurisht, jo unë).