E kush më mirë se kryeministri Edi Rama di të bëjë qokat dhe vlerësimet për njerëzit që iu gjendën në krahë, në të mirë e të keqe, duke ia zbardhur faqen edhe kur e kishte më zi se qymyri? Padyshim që Rama është mirënjohës, edhe pse disa të tijët thonë se kur nuk ka interes të flak, pa e kthyer kokën pas, e pa kujtuar “bukën e vjetër”.
Me një mirënjohje tej imagjinate, në kapërcim edhe të kufirit të lëpirjes, Rama ia vari Yuri Kimit në gjoks atë që kishte në dorë… Padyshim që Kim po ikën e gëzuar me medaljen “Ylli i Madh i Mirënjohjes Publike” që ja fali Edi Rama, i cili lëshon në emër të “publikut”. Në fakt, mirënjohjen e ka fort personale. Nëse Rama sot shijon mandatin e tretë dhe ka shpresë për të vijuar gjatë e më gjatë, afare dyshim mos ketë njeri që shtysën kryesore ia ka dhënë Kim.
“-ku me helm në gjuhë për armiqtë e Reformës në Drejtësi, e ku me llokume e raki për komisionin multipartizan të reformës zgjedhore; herë si kalorëse e të gjithëpushtetshmit, herë si hije e pushtetit dhe herë si bebisiter e kundërshtarëve të pushtetit, edhe falenderuese për miqësinë mes popujve, edhe inkurajuese për arritjet e popullit, edhe kërcënuese për të zgjedhurit nga populli, nganjëherë e bezdisur prej akuzave se po mbështet qeverinë, ndonjëherë e nervozuar prej pretendimeve se po mbështet opozitën, shpeshherë e gëzuar për pakënaqësinë e të gjitha palëve”-shkruan Rama për Kim. Dhe jo vetëm kaq por në një artikull fort të gjatë, aq sa vërtetë i duhet qarë halli pasi “gjuha” mund ti jetë tharë.
Është rasti i rrallë ku të majtë e të djathtë, Ramën duhet ta kuptojnë dhe të mos ndihen keq me faktin që ai vlerëson kaq lart ambasadoren tashmë me mandat të përfunduar Yuri Kim. Është kjo ambasadore që pushtetin e Ramës e pa si nevojë për protagonizmin e saj, duke i ngjitur aq shumë kjo karrierë diplomatikë në Shqipëri, sa edhe ajo vetë në një lloj mënyre i ishte mirënjohese Ramës. Ajo e bëri ngadalë për tre vjet, i dha dorën Ramës atëherë kur ngjante i fundosur, e pastroi nga “kazani korrupsionit”, i veshi petkat e një “mbreti të padeklaruar”, duke e shëtitur nëpër popull si i vetmi që mund ta “bëjë” këtë vend, ndonëse lakuriqësia e tij ishte e dukshme para aferave qeveritare, gafave ndërkombëtare, apo “lobimeve McGonigale”.
Me të drejtë Rama shkroi një prozë të gjatë për Kim, një miksim mes letërsisë me shumë hiperbiola dhe realitetit personal, e në çdo rresht ulëret: “Faleminderit Kim për pushtetin që më dhe dhe më le”. Ambasadorja iku por një tjetër karrierë politike e pret, si ndimëssekretare për Europën në Departamentin Amerikan të Shtetit.
Me sinqeritetin më të madh në atë letër mirënjohje për ambasadoren Rama thekson me të trejtë tre pika kryesore: reformën në drejtësi; shkatërrimin e opozitës dhe pushtetin absolut të tij. Kim iku dhe na la një drejtësi që sot kontrollohet nga pushteti i Ramës, pa pasur nevojë të takohet kokë më kokë me kokat e drejtësisë, por me telekomandë nga larg, duke i drejtuar aty ku ai don dhe si e do. Opozita vegjeton me veten teksa lideri i saj u shpall “non grata”, ndonëse kishte plot tetë vite që nuk kishte asnjë pushtet.
