E morët vesh???

U gjet vjega ku vulistët mund të varin hallin e madh që i zuri me dorëheqjet e kandidatëve.

Sot ka filluar do këndohet refreni se PD-ja e Berishës nuk po gjen dot fajtor për humbjen se këta të vulës po “luajnë aq bukur” sa nuk po ia japin këtë shans. (Uau çfarë gjetje?!) Madje, madje ka zëra se kandidatët e vulës po tërhiqen, që Berisha të mos ketë kë të bëj me faj (Më vërte?! Dmth Rolandi do të tërhiqet i fundit si i fundmi i Mohikanëve?!) Sipas kësaj teorie na del që pas çdo dorëheqje të kandidatëve të tyre, vulistët, në zyrat tek “Kotoni” bërtasin:

– Po kjo ishte loja!

Domethënë, edhe strategji, edhe taktikë, edhe teknikë. Pra disa nga kandidatët e vulës, pasi vendosën të kandidojnë, vendosën që të tërhiqen në mënyrë që Berisha të mos ketë kë të bëj me faj kur të humbas. Të qeshësh e të qash në të njëjtën kohë, kur dëgjon teori të tilla. Këta po konkurojnë çdo program humori, nuk i konkurron dot më as Portokallia, as Al Pazari e as Kosherja se këta janë aktorë shumë më të zotë.

Domethënë këta vulistët, morën 920.000 euro në vitin 2022, do të marin dhe 940.000 euro në vitin 2023 jo për të ushtruar misionin e tyre politik, por për të luajtur kukafshehtas duke vendosur kandidatë në 15 bashki nga 61 e që pastaj shumica e këtyre të tërhiqen për t’i lënë Berishës në dorë dopjo gjashtën.

O Zot, sa e sofistikuar paska qenë kjo strategji!

Sigurisht që grupi i vulës është bërë qesharak por në të njëjtën kohë është duke e dëmtuar shumë opozitarizmin me pa dinjitetin dhe pa personalitetin e tyre politik, por se do arrihej deri në këtë pikë sa dështimin total të tyre dhe braktisjen që po iu bëjnë kandidatën ta quanin sukses, nuk ma kishte marrë mendja.

Ua ua ua sa të thella paskan qenë këto punë, more Perikli, njësoj si tek ajo fabula kineze!

Në Kinë ishte një qytet i vogël i quajtur Handan, në të cilin prej shekujsh ruhej një traditë e lashtë.

Të gjithë fshatarët gjuanin pëllumba për t’ia dhënë mbretit si dhuratë për vitin e ri. Mbretit i pëlqente shumë kjo traditë aq sa jepte edhe shpërblim për ata që i sillnin pëllumba dhe nuk i bënte aspak përshtypje se në përpjekje për të kapur një pëllumb, fshatarët vrisnin shumë të tjerë.

Një ditë, një burrë e pyeti  mbretin se përse i pëlqente kaq shumë kjo traditë. Dhe ai u përgjigj:

– Më pëlqejnë shumë pëllumbat. Dhe gjithë pëllumbat që më dhurojnë, pas një viti, një ditë përpara natës së Vitit të Ri i lë të gjithë të lirë, e kështu tregoj mirësinë dhe dhembshurinë time.

– Nënshtetasit e mbretit luftojnë që t’i kapin se e dinë që mbreti do t’i lëshojë pas një viti. – shtoi një nga lakejtë e mbretit.

Burri që kishte bërë pyetjen i zhytur thellë në mendime i tha:

– Ju i lëshoni pëllumbat si shfaqje të mirësisë dhe dhembshurisë suaj, por nënshtetasit tuaj, në përpjekje për t’i kapur, vrasin shumë pëllumba të tjerë. Nëse doni të tregoni mirësinë tuaj duhet të ndaloni gjuetinë e tyre, sepse ashtu siç bëni tani, që i merrni pëllumbat për t’i çliruar pas një viti, mirësia juaj nuk mund të riparojë dëmin që shkakton dëshira juaj.