Në Shqipëri, një pjesë e mediave që vetëquhen “opozitare” kanë marrë një rol të çuditshëm: nuk luftojnë pushtetin, por opozitën. Nuk kërkojnë llogari nga Edi Rama, por nga Sali Berisha. Dhe nuk e vënë në pikëpyetje qeverinë, por çdo përpjekje për ta rrëzuar atë.
Në vend të kritikës ndaj qeverisë, kemi kritikë ndaj kritikëve të qeverisë. Një lloj “opozite e opozitës” që, me ose pa vetëdije, po e shërben më mirë pushtetin se çdo zëdhënës i tij zyrtar.

Opozitarizëm me kontratë

Shumica e këtyre mediave mbahen gjallë nga reklama publike, fonde qeveritare apo interesa biznesi që varen nga miratimi i pushtetit.
Në kushte të tilla, “opozitarizmi” shndërrohet në një dekor për t’u dukur i pavarur, jo në realitet. Sulmohet Berisha sepse është pa kosto. Sulmohet PD-ja sepse është më e dobët. Por pushteti? Ai trajtohet si një “temë e mërzitshme”, që s’vlen të hapë probleme me faturat e dritave.

Kush e do një opozitë të fortë? Askush që jeton mirë me këtë pushtet

Për qeverinë, është luks të kesh një opozitë që merret me vetveten.
Për një media që përfiton nga ky realitet, është biznes. Dhe për disa “analistë të përhershëm”, është burim jete: në çdo krizë të opozitës, ata gjejnë oksigjenin e tyre profesional.
Nuk është rastësi që sa herë qeveria ndodhet në skandal, kamerat kthehen menjëherë nga selia blu. Skandalet e Ramës harrohen brenda një dite — ndërsa çdo deklaratë e Berishës analizohet për një javë me radhë.

Berisha si alibi e përhershme

Një pjesë e elitës mediatike dhe politike ka ngritur karrierën mbi “anti-berishizmin”. Për ta, Edi Rama nuk është problem — është “realiteti”. Ndërsa Berisha është “kërcënimi imagjinar” që justifikon çdo mungesë guximi, çdo heshtje, çdo kompromis.
Ata s’mund ta pranojnë dot që pushteti i vërtetë sot nuk është tek “e kaluara”, por tek monopoli i sotëm i pushtetit.

Opozita e vogël me ambicie të mëdha

As partitë e vogla që hiqen si opozitare nuk mbeten pas. Në retorikë, janë kundër Ramës; në praktikë, kundër PD-së. Në çdo debat politik, kur vjen puna për të zgjedhur një armik, ata e kanë më të lehtë të përplasen me Berishën sesa me qeverinë që u garanton mbijetesën.
E kështu, në vend të një fronti të përbashkët opozitar, kemi një mozaik zërash që konkurrojnë kush e sulmon më mirë opozitën.

Opozitarizëm pa rrezik

Në Shqipëri, është shumë më e lehtë të jesh opozitar kundër opozitës sesa kundër pushtetit.
Sulmo Ramën – humbet reklama, akses, kontrata, ndoshta edhe vendin e punës.
Sulmo Berishën – fiton hapësirë në media, je “kritik”, je “modern”, je “i pavarur”.
Ky është sot morali i një pjese të mirë të mediave që hiqen si zë i lirë i qytetarit, por që në thelb janë garantët e heshtur të status quo-së.

Në këtë vend, “opozita e opozitës” është bërë më e zhurmshme se opozita vetë.
Dhe për sa kohë ajo ekziston, pushteti s’ka pse shqetësohet. Ka gjithmonë dikë që i bën punën — në emër të “kritikës”, por në shërbim të heshtjes.