Në Shqipërinë politike, ku çdo lëvizje e një partie opozitare analizohet me lupë dhe komentohet me një intensitet që shpesh i ngjan një ndeshjeje futbolli të humbur me penallti, ka një fenomen që nuk shuhet kurrë: këshillat e atyre që nuk janë më pjesë e asaj partie, që nuk e duan, që e kanë braktisur, madje që e kanë sulmuar për vite me radhë. Ata shfaqen papritur në studio televizive, në rrjete sociale, në intervista të improvizuara, duke shpallur me ton profetik se opozita po gabon, se zgjedhjet e brendshme po bëhen keq, se strategjia është e gabuar, se drejtimi është i çoroditur. Dhe ndërsa e gjithë kjo zhurmë rrotullohet rreth një partie që përpiqet të gjejë veten, mbetet pezull një pyetje që askush nuk e shqipton me zë, por të gjithë e mendojnë: pse dikush që ka ikur, që është larguar me vetëdije, që e ka mbyllur derën pas vetes, vazhdon të sillet sikur ende ka çelësin e saj?
🧩 Sindroma e “udhëheqësit të humbur” dhe etja për të mbetur në qendër të skenës
Ka një lloj drame të heshtur që shfaqet sa herë dikush largohet nga një parti politike. Disa ikin me dinjitet, duke pranuar se rruga e tyre ka marrë drejtim tjetër. Por të tjerë ikin fizikisht, ndërsa mendërisht mbeten të lidhur me atë shtëpi politike, si ish-banori që endet rreth oborrit duke kontrolluar nëse dritat janë ndezur siç duhet.
Këta ish-aktorë, të cilët dikur po, mund të kenë patur rol, ndikim, zë, sot shfaqen si komentues të paanshëm e të përhershëm të gabimeve të të tjerëve, veçanërisht Parisë Demokratike në opozitë. Ata flasin për zgjedhje të brendshme sikur të ishin ende pjesë e tyre, japin receta për fitore sikur të mos kishin humbur vetë më parë, tregojnë rrugën drejt pushtetit sikur të mos kishin dështuar ta mbanin atë.
Në thelb, kjo sjellje nuk është thjesht politikë. Është psikologji, është frika e të mbeturit jashtë loje, është ankthi i të qenit i harruar, apo dëshira për të treguar se “pa mua nuk bëni dot”, edhe kur faktet tregojnë të kundërtën.
Dhe ndërsa këta zëra rrotullohen rreth opozitës si satelitë të çliruar nga orbita, ata nuk e pranojnë dot se koha e tyre ka kaluar, se modeli i tyre nuk funksionoi, se populli nuk i ndoqi më. Prandaj sot, në mungesë të një partie të tyre, kërkojnë të ndërhyjnë në partinë e të tjerëve.
🔍 Pse nuk krijojnë një parti tjetër? Frika nga prova dhe tundimi i kritikës së lehtë
Në një vend ku pluralizmi lejon krijimin e partive të reja me një procedurë të thjeshtë, pyetja lind natyrshëm: pse këta kritikë të përhershëm nuk krijojnë një parti të tyre? Pse nuk i tregojnë shqiptarëve modelin ideal që kërkojnë t’u imponojnë të tjerëve?
Përgjigjja është më e thjeshtë se sa duket:
sepse është më e lehtë të kritikosh sesa të ndërtosh.
Të ndërtosh një parti kërkon vizion, njerëz, organizim, sakrificë, terren, durim, besim. Të kritikosh kërkon vetëm një mikrofon. Të fitosh mbështetje kërkon punë të gjatë, të lodhshme, të përditshme. Të japësh mend kërkon vetëm një status në Facebook. Të marrësh pushtetin kërkon strategji, koalicion, përballje, rrezik. Të tregosh se si merret pushteti kërkon vetëm një intervistë 15-minutëshe, apo ndonjë pseudodebat i stisur.
Këta zëra që sot flasin për opozitën, që e qortojnë, që e akuzojnë për gabime, shpesh janë të njëjtët që nuk patën guximin të ndërtonin diçka vetë. Disa prej tyre e provuan dhe dështuan. Disa të tjerë nuk e provuan kurrë, sepse e dinë se realiteti është shumë më i ashpër se teoria.
Prandaj, në vend që të marrin përgjegjësi, ata zgjedhin të mbeten komentues të përhershëm të gabimeve të të tjerëve. Një rol i rehatshëm, pa rrezik, pa kosto, pa përgjegjësi.
Pyetja që mbetet pezull në ajër
Në fund të ditës, opozita shqiptare ka sfidat e saj, gabimet e saj, betejat e saj. Por ajo ka edhe të drejtën të ecë vetë, të gabojë vetë, të mësojë vetë, të ndërtojë vetë.
Ndërsa zërat nga jashtë vazhdojnë të flasin, të komentojnë, të japin mend, mbetet pezull e njëjta pyetje që i përshkon të gjitha këto ndërhyrje të çuditshme, të lodhshme, të përsëritura:
Ku e kanë hallin?
